A year ago the revieuw of my youngest sister Debbie

Posted by Debbie on facebook June 7th in Dutch, below English

Zoals mijn andere twee zussen ook al schreven, sommige dingen blijven je bij. Wij waren spaghetti aan het eten in de tuin, toen we een ambulance hoorden. Tobias vroeg: Komt die hier langs? Waarop ik zei: Nee, gelukkig niet. Een paar uur later werd ik gebeld door Selina. Ook dat vergeet ik niet, ik kon niks meer terugzeggen tegen haar na het nieuws. Dit kon toch niet zo zijn? 

Die avond nog extra naar mijn kinderen gaan kijken. Ik was ongeveer 36 weken zwanger. Die eerste paar weken... Ik geloofde dat Meg en Lodewijk, (waar ik zwanger van was) wellicht contact met elkaar hadden. Allebei deels wel en deels niet op deze wereld. Lodewijk Leonard Alexis. Lodewijk, naar 3 (of eigenlijk 4) van mijn en Ingmar zijn opa's (Louis, Aloyisius). Leonard: Ik bleef denken aan een leeuw. Als sterrebeeld? Iets anders? Leonard, het hart van een leeuw. Alexander vonden we altijd al een mooie naam. De betekenis van Alexander is redder van mannen (saviour of men, als ik het goed heb).
Alexis betekent Savirour of mankind, redder van de mensheid. Ook van Meg.
Wellicht wat vreemd, maar ik heb altijd gedacht (nog steeds) dat namen kracht bezitten. Een naam past soms bij iemand, het zegt iets over hoe iemand is. Over zijn daden, karakter. Ik hoopte dat Lodewijk Meg de weg terug zou wijzen. Zoiets.
Als ik het zo schrijf klinkt het wat zweverig, maar waarom ook niet?
Zelf heb ik niet meer zoveel met religie van doen, maar ik geloof wel in krachten van de geest, van de natuur. Bij de ziekenzalving aan Meg haar bed onweerde het. Dat gaf mij rillingen - dat was wat bij mij paste. Twee "geloven/overtuigingen" die Meg kracht en genezing toewensten.
Hetzelfde tijdens de communie van mijn neefje, op zondag 8 juni 2 dagen na het ongeluk. Toen iedereen in de kerk zat barstte er een hevig onweer met plensbuien los, daar liep ik doorheen naar het huis van mijn zus om te kijken of ik daar nog kon helpen. Toen ik terug kwam bij het plein/de kerk, was het onweer voorbij en scheen de zon weer stralend. En de communicantjes kwamen naar buiten.

the church tower bathing in sunlight , the rest dark

the divided sky....

Een jaar later. Gisteren aten we weer buiten. Geen spaghetti. Ik moest denken aan een jaar geleden. Hoe snel kan iets veranderen, en hoe onbenullig zijn zaken als uiterlijk en bezit.
Mijn familie is gegroeid (ik bedoel hier niet mijn gezin mee wink-emoticon ). Het leven is veranderd, vooral voor mijn zussen en mijn ouders. Voor mij veranderde het ook, maar anders. Omdat ik pas net in Bunde woonde (29 Maart waren we verhuisd) was ik nog niet gewend aan onregelmatige familiebezoekjes naar hun en van hun.

Eigenlijk begon de woelige rit al eerder, november 2013. Ik moe van het zwanger zijn, bij mijn zussen/ouders waren er rond die tijd ook al zaken die niet soepel liepen als ik het goed heb. Na het ongeluk met Meg waren er meer hobbels, de soap in de achtbaan ging door. Soap omdat er altijd wel iets gebeurt, en achtbaan omdat het een nog niet over is of het ander dient zich weer aan.
Zo ook bij mijn zussen, het ene obstakel is genomen of het ander dient zich weer aan. Over mijn ouders heb ik ook mijn zorgen gehad. Hun leven is ook ontzettend veranderd, dat draait nu om Meg. Ik ben blij dat mijn moeder nog zo veel voor Meg kan doen, voor haar kan zorgen, en dat mijn zussen ook zoveel voor Janna kunnen doen.

Het heeft zo moeten zijn. Er zijn zoveel toevalligheden... zijn die echt toevallig? Als ik niet hier had gewoond, was de band tussen mij en mijn zussen/ouders erg anders geweest omdat hier in Limburg de lasten gedragen worden. Den Haag is ver weg. Maar ook andere zaken, teveel om op te noemen.
Ik ben blij dat Meg alweer zo ver gekomen is, maar ik hoop ook dat dit niet het eindpunt is. Er is sinds Leypark zo hard aan haar revalidatie gewerkt, maar het lijkt nu wat rustiger. Omdat ze al wat meer kan? Of om het "zwarte gat" na de coma, zoals Kim een tijd terug postte.
Voor Meg, maar ook voor Janna, hoop ik dat ze een mooie toekomst (te beginnen met de pubertijd) tegenmoet gaan, niet gehinderd of emotioneel onherstelbaar beschadigd door dit gebeuren.

Voor mezelf hoop ik mijn hart of overtuigingen te kunnen blijven volgen, en dat is dat werk ondergeschikt is aan gezin, aan leven. Dat ik bewust nadenk over de (ecologische) impact van ons leven, onze manier van leven, en dat probeer te wijzigen. Niet alleen onze eigen gezondheid is belangrijk, ook die van de aarde om ons heen. Dat aandacht, tijd, belangrijker is dan bezit.
Dat familie zeer belangrijk is. Soms kunnen we niet mét elkaar, maar we kunnen zeker niet zónder elkaar.

As my sisters have written, some little things are remembered. We were having spaghetti in the garden, when we heard an ambulance.

Tobias asked: Does it pass here? I replied: No, luckily it doesn’t.

A few hours later I got a phonecall from Selina. This I will not forget either – I was unable to speak after she told me what happened. This couldn’t be?

That evening (and more to come) I had an extra look at my children when they slept. I was about 36 weeks pregnant. The first few weeks after the accident… I believed that Meg and my unborn baby Lodewijk might be in touch with each other. Both partly on this world and partly not. Lodewijk Leonard Alexis. Lodewijk, after 3 (or actually 4) of my and Ingmar’s grandfathers (Louis, Aloyisius). Leonard: I kept thinking of a lion. As astral sign? Something else? Leonard, lion’s hart. We always liked the name Alexander. It’s meaning is saviour of men. Alexis means savior of mankind. Also of Meg.
Maybe a bit strange, but I’ve always thought (still do)  that names posess power. A name fits a person, tells a lot about a person. His/her deeds, character. I hoped that Lodewijk would show Meg the way back. Something like that.

When writing it like this it sounds a bit “dreamy”, but why not?
I’ve distanced myself from religion somewhat, but I do believe in the powers of mind and nature. At the service for the ill/wounded (led by a priest) there was lightning and thunder. It gave me the shivers, as that was something that I connected with. Two convictions wishing Meg strength and healing.

The same during the communion of a nephew, the Sunday after the accident. When everyone was in church there was a fierce thunderstorm with lots of rain. I walked throught it to my sisters house to see if I could help out there. When I walked back to the church, the thunder subsided and the skies turned bright and clear again, no sign of the weather except some poodles on the pavement. Then the children came out of the church.

A year after. We ate outside again yesterday. No spaghetti this time. I thought about a year ago. How fast things can change! And how irrelevant things like looks and posessions are. My family has grown (not meaning my own family, but also my parents and siblings). Life has changed, especially  for my sisters and my parents. For me it changed as well, but different. I had just moved here on March 29^th so I wasn’t used to irregular visits to and from family.

Actually the bumpy ride started before that already, in November 2013. I was tired of being in the beginning of pregnancy, and my sisters and parents also had their issues. After the accident there were ofcourse even more bumps in the road, soap on a rollercoaster continued. A soap because there’s always something happening, and a rollercoaster because one thing hasn’t ended or another issue presents itself. This is also very true for my sisters – one obstacle has been overcome, and the next one stands ready. I had my worries about my parents to – their lives has changed so much, it evolves around Meg. I am glad my mom can do so much for Meg, and that my sisters can do so much for Janna.

It had to be this way. There are so many coincidences… are they really coincidences? If I wouldn’t have moved here then the connection between my sisters and me would have been very different, as the burdens are most heavy here and not 200km away. The Hague is far away then. But also other coincidences, too many to mention.

A year ago a revieuw by my sister Stannie

Stannie also wrote something on my request, as I know we all have different experiences and memories about that day.

Posted on Fb June 9th in Dutch, Below an English version.

6 juni 2014.
Ik ben net thuis. De frietjes worden gebakken. Er komt een ambulance met zeeeer hoge snelheid langs. Ik denk : poeh die rijdt hard. Gelukkig niet voor hier in de buurt. Dan moet er echt iets ergs gebeurd zijn.
Een paar minuten later gaat de telefoon. Het is Armand. Meg heeft een zwaar auto ongeluk gehad. (Oh shit....daar was die ambulance voor). Ze hebben het over een traumahelikopter. Hij kan Kim niet bereiken. Mijn ouders ook niet. Ik hang verslagen en in lichte paniek op. Ik moet Kim zien te bereiken. Ik begin te bellen.  Krijg haar niet te pakken. Spreek in.. bel Selina waar ik Eric spreek. De eetlust is inmiddels ver weg.  Ik blijf proberen Kim te bellen. Uiteindelijk belt Kim mij. Ik vraag waar ze is en dat ik haar kom halen (Patrick zou haar gaan halen) en vertel haar waarom. Ze wilt zelf rijden en ik zeg haar dat ze echt voorzichtig moet zijn. Dan bel ik met mijn zus Selina. Janna is alleen thuis (was ook in het zwembad geweest en thuis afgezet voor dat ongeluk was gebeurd) en weet nog van niks. Die haalt zij op en dan haalt ze mij op. We komen tegelijk met Kim bij Het AZM aan. De wereld op zijn kop. Gaat ze het halen of niet??
2 dagen later heb ik communiefeest van Stijn. Moet ik dat wel door laten gaan? We besluiten het door te laten gaan. Wat een loodzware dag. Wetende dat de kans er is dat Meg het niet zal halen. Iedereen vrolijk en feestelijk en ik... ik voel me ellendig. De dag door zien te komen en hopen dat Meg het red. In de kerk speelt de Harmonie. Meg zou ook meespelen. Tranen rollen over mijn wangen. De hele mis gaat langs me heen. Ik zeg een gebedje op voor Meg. Aan het einde van de dag wil ik naar Meg toe. Ik verlaat het feest en ruil het in voor de Picu. Er te zijn geeft me rust.

Nu een jaar later. Meg heeft al veel laten zien. Er is heel veel gebeurd. De achtbaan gaat nog steeds verder. Iedereen gaat er met op zijn eigen manier mee om. Patrick en ik konden dat niet samen. Een nieuwe achtbaan, met veel uitzoek werk. Waar doe je goed aan, hoe kun je het allemaal het beste regelen. Hoe bespaar ik mijn kids en familie een stuk verdriet.  Tijd zal het leren. Een ding weet ik wel; wij komen er wel!
Een achtbaan kan ook plezier geven en je laten zien dat er veel dierbare mensen om je heen zijn. Dat je moet genieten van alles!
Zeuren mag zeker...maar kijk ook verder. Verdriet is er zeker..maar genieten en plezier hebben nog meer.
Ik ben trots op mijn familie die elkaar zo goed als het kan en waar het kan  proberen te helpen.
Maar ik ben ook blij en trots  om alle lieve mensen om mij heen die mij steunen en dierbaar zijn.

One balloon went into another direction as the rest....
Picture made by Debbie

June 6th 2014
I just arrived home, French fries are being made. An ambulance is passing by with a very heigh speed and sirenes and lights on. I was thinking: wow that one is driving very fast, Luckily not for nearby as then something really bad has happened.
A few minutes later my phone rings. It is Armand whom is calling me. Meg was involved in a heavy car accident .(Oh ships... that was where that ambulance was for). They spoke about a trauma helicopter. He couldn't reach Kim. My parents were also unreachable. I ended the call, feeling terrible and slightly panicking. I have to get in contact with Kim. I start calling her, but she is not answering. Leaving a message..... Call my sister Selina, where Eric her husband answers the phone. My appetite is gone.... I keep trying calling Kim. Finally Kim calls me back. I ask her where she is so I can pick her up. (Patrick was going to pick her up) .She wants to drive herself and I let her promis to drive very very careful, Again I call my sister Selina.  Janna is alone at home (was also at the swimmingpool but dropped off by car at home before the accident happened) but she still didn't knew what happened. Selina picks up Janna and then me. We arrive at the same time as Kim at the hospital. The world upside down. Is she going to make it or not?

Two days later I have a Holy Communion celebration of our second son. What to do? Cancell all festivities, foods , etc? We descide to do as planned. What a heavy day it was. Knowing there is a realy chace meg won't make it... Everyone cheerful and happy and me....  I feel miserable. thrying to live that day and hoping Meg wil survive. In the church the harmony group is playing. Meg should have been playing with them too. Tears run down my cheeks. The whole Holy ceremony is passing without me noticing it. I pray for meg, At the end of the afternoon . I want to go to Meg, I leave the party and go to the PICU. Being there made me calm.

Now a year later. Meg has shown a lot, lots of things happened. The rollercoaster stil goes on. Everyone handles it in his or her own way. Patrick and I weren't able to do this together. a new rollercoaster started with many things to unravel. What is best to do? How to organise things? How do I prevent my kids and family from being hurt, or becoming sad?. Time wil tell, One thing I do know for sure: We wil get there!!
A rollercoaster can be fun too showing people whom care about you and that the best thing to do is enjoy everything and go with the flow.
Complaining is allowed... but also look bejond it.  Grief is there... but making fun and having joy is also allowed en needed. .
I am proud of my family whom as good as it goes and when possible, wherever needed tries to help and support. But I am also happy with and proud off all the people surrounding me, whom support and are dear to me.
  

A year ago the revieuw of my sister Selina

 As you might know I am from a family with 4 sisters. I am oldest in  line, after me Selina, Stannie and Debbie. We were all born within 5 years, (1975-1980). And nowadays even live in the same village including my parents too. I am thankful for their help and support, 

Posted by Selina on Facebook June 6th 2015 in Dutch below her English version.

"Vandaag een jaar geleden kregen wij 't telefoontje dat Meg een ongeluk had gehad. Die eerste uren van grote onzekerheid of ze het zou halen, de beslissingen die genomen moesten worden op basis van vertrouwen in de artsen. Mijn zus kwam tegelijk aan met ons bij de EHBO waar Armand en mijn ouders al waren. Daar kregen we van de dokter te horen hoe ernstig de situatie was en dat we er rekening mee moesten houden dat Meg het niet zou overleven.

Vervolgens is ze geïnstalleerd op de intensive care. Daar stonden Kim, Armand en Janna aan het bed van Meg en vroeg iemand of er een fototoestel aanwezig was. Mijn zus had haar grote toestel bij zich ..ergens.. in haar tas. Ik heb het toestel gepakt en foto's gemaakt. Toen ik door die lens keek, naar het gezicht van Meg... tranen rollen nu ook weer. Toch heb ik die foto's genomen... de eerste foto's van na het ongeluk toen nog denkende dat het misschien de laatste foto's van hun 4-en samen waren.

De eerste nachten sliep Janna bij mij in bed. Voor zover dat lukte. Ik had uitgebreide gesprekken met haar. Over de situatie, wat het betekende, wat de verwachtingen waren. Daarnaast heel praktische zorgen: het regelen van het eten voor Kim en Armand in het ziekenhuis. Om beurten kookte ik, m'n ouders, buren van Kim en Armand en vrienden.
Het heen en weer rijden met Janna naar en/of van het ziekenhuis. De geplande afspraken etc (tandarts, huisarts) die afgezegd moesten worden voor dit hele gezin. Maar tegelijkertijd ook voor mijn eigen gezin...ook ons leven stond op z'n kop en stil. Eric heeft de 2e nacht bij Meg gewaakt zodat de anderen even konden "bijtanken". Mijn ouders die samen met Kim en Armand de eerste weken de 24-uurs aanwezigheid op zich namen. En nog steeds zeer nauw betrokken zijn bij de zorg en revalidatie van Meg.

Een jaar verder... we zijn nu een familie van "voor en na" het ongeluk met ieder ons eigen verdriet en zorgen en juist daardoor moeilijk met elkaar kunnen delen.
Tuurlijk zijn er ook mooie momenten geweest en zullen ongetwijfeld nog gaan komen. Deze hebben allemaal te maken met de revalidatie van Meg. Ze doet het super!!! Het eindpunt is nog niet bereikt!  

"Today, a year ago we got that phone call that no one wants to receive. We got the message that Meg had an accident. Those first hours of huge uncertainty about whether she was going to make it or not and all the decisions that had to be taken based on trust in the doctors.

Kim arrived at the hospital at the same time I arrived with Janna and my other sister Stannie. Armand and our parents were already there. There we were told about how serious and bad the situation was and that Meg’s chances to survive were really small.

Thereafter Meg was installed at the intensive care. Kim, Armand and Janna were standing at Meg’s bedside and someone asked if somebody had a photo camera. Kim said that she had her camera in her bag… somewhere… I took the camera and wanted to take a picture of them 4 together. When I saw Meg’s face through the lens…. It broke my heart. Now again I have tears in my eyes. But I did take those pictures. The first pictures after the accident while I was thinking that it were maybe the last pictures of the 4 of them together.

The first nights Janna slept with me in my bed… as far as we managed to sleep. I had intense conversations with her about the situation, what it meant, what the predictions were.
Besides taking care of Janna other practical things had to be taken care of: taking care/managing food for Kim and Armand at the hospital. In turn I, my parents, Kim and Armand’s neighbours and friends cooked diner for the them and took it to the hospital.

I drove to and from the hospital with Janna whenever she wanted to go to the hospital or whenever she wanted to leave the hospital. On behalf of Kim and Armand I cancelled all the appointments (dentist, doctor’s, etc.) scheduled for the next 2 weeks. But I also had to cancel the appointments concerning my own family. Our live also turned into a period without any certainties.

My husband Eric stayed with Kim at Meg’s bed during the second night so Kim and Armand and my parents were able to get some sleep as they were awake for almost 36 hours. The first weeks Kim, my parents and Armand were in turn at the hospital making sure that 24/7 a familiar person was with Meg and she was never alone. My parents are still very much involved with Meg’s medical rehabilitation now.

It’s been a year…. Now we are a family “before and after” the accident and we all have our own grief and worries as a result of the entire family-situation and therefor hard to share with each other.
Of course we also had beautiful, good moments and no doubts that there will be much more good, beautiful moments mostly based on Meg’s rehabilitation. She is doing such a great job!!!! Final destination is not in sight yet! x

Selina